صدای زندان‌ها،پژواک در خیابان‌ها

خود زندانیان آن را زنده نگه داشته‌اند. هر سه‌شنبه، از داخل زندان‌ها بیانیه‌ای صادر می‌کنند — تاکنون ۱۴۱ بیانیه. ما در واشینگتن، پژواک همان صدا در بیرون دیوارهای زندان هستیم. خستگی واقعی است و هیچ‌کس نباید جز این وانمود کند. اما رژیم روی خستگی حساب می‌کند؛ روی این حساب می‌کند که جهان رویش را برگرداند. لحظه‌ای که اعتراض متوقف شود، اعدام‌ها به خبری عادی بدل می‌شوند — یک سطر، بعد فراموشی. وظیفهٔ ما خلاف این است: این‌که هیچ اعدامی در سکوت نگذرد و زندانیان بدانند تنها نیستند.

هیچ اعتراضی به‌تنهایی رژیمی را که تصمیم به کشتن گرفته متوقف نمی‌کند. معیار این نیست. معیار این است که آیا کشتار به هدف واقعی‌اش می‌رسد یا نه — و هدف واقعی‌اش گسترش ترس و آموختن این درس به جامعه است که مقاومت بی‌فایده است. هر بار که گرد هم می‌آییم، هر بار که نام‌های اعدام‌شدگان بلند خوانده می‌شود، هر بار که بیانیهٔ زندانیان در شهری دیگر خوانده می‌شود، این پیروزی را از رژیم می‌گیریم. اعتراض‌ها همچنین موضوع را در سطح بین‌المللی زنده نگه می‌دارند: دولت‌ها، رسانه‌ها و نهادهای حقوق بشری نمی‌توانند ادعا کنند که نمی‌دانستند. و برای خانواده‌های زندانیان، دانستن این‌که مردمی در کنارشان ایستاده‌اند — این هیچ نیست. این همه‌چیز است.

آن را دیدنی کنید. اعدام تلاش رژیم برای پاک‌کردن یک انسان است؛ پاسخ ما این است که آن انسان را فراموش‌نشدنی کنیم. نام‌ها را منتشر کنید. اگر نزدیک شما تجمعی هست، به آن بپیوندید. اگر نیست، یکی بسازید — حتی کوچک. بنویسید، سخن بگویید، بیانیه‌های زندانیان را ترجمه کنید. روز جهانی یادآوری می‌کند که مخالفت با مجازات اعدام آرمانی جهانی است و زندانیان ایران بخشی از آن‌اند. هیچ کنشی کوچک نیست وقتی جایگزینش سکوت است.

می‌گویم: به زندان‌ها نگاه کنید. امروز شاید امیدوارترین مردم ایران، زندانیان اعتصاب غذاکننده باشند — کسانی که چیزی برای از دست دادن ندارند و باز هم مقاومت را بر تسلیم ترجیح می‌دهند و هر هفته به جهان بیرون نامه می‌نویسند. امید احساسی نیست که پیش از کنش بیاید؛ با کنش ساخته می‌شود. ۱۴۱ هفته است که مردم عادی ثابت کرده‌اند خودِ تداوم شکلی از قدرت است. رژیم می‌خواهد باور کنید تنهایید. تنها نیستید.

بله — و مهم‌تر از آن‌چه فکر می‌کنید. این پیکار هیچ‌وقت فقط دربارهٔ خیابان نبود. بیانیه‌های زندانیان را منتشر کنید — به کردی، ترکی، بلوچی، عربی، لری و دیگر زبان‌های محلی ترجمه‌شان کنید — و ما در خارج سعی می‌کنیم همین کار را برای انگلیسی، آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی و دیگر زبان‌ها بکنیم. با اطرافیانتان حرف بزنید — در کلاس، در محل کار، در خانواده. نگذارید اعدامی بی‌آن‌که حرفی زده شود بگذرد. رژیم برای یک توییت آدم بازداشت می‌کند چون از کلمه به همان اندازه از جمعیت می‌ترسد. هر کسی که در دایرهٔ خودش سکوت را بشکند، بخشی از این پیکار است.

دو چیز: تداوم، و این‌که چه کسی آن را رهبری می‌کند. این هشتگی نیست که یک هفته ترند شود — ۱۴۱ هفته است بدون یک وقفه، و لنگرش اعتصاب غذای داخل زندان‌هاست. زندانیان رهبری می‌کنند؛ ما پیروی می‌کنیم. این الگوی معمول را وارونه می‌کند که در آن خارج‌نشینان به جای مردم داخل حرف می‌زنند. این‌جا مردم داخل حرف می‌زنند و ما صدایشان را می‌رسانیم.

سلاح کسانی است که چیز دیگری ندارند. زندانی اعتصاب غذاکننده بدن خودش را وسط می‌گذارد تا بگوید: ما این را در سکوت نمی‌پذیریم. یک اعتصاب‌کننده را می‌شود نادیده گرفت؛ ۶۶ زندان را که با هم اعتصاب کرده‌اند نه. رنج فردی را به قدرت جمعی بدل می‌کند و جهان را وادار می‌کند به آن‌چه رژیم می‌خواهد پنهان بماند نگاه کند.

کاملاً. زن، زندگی، آزادی افق است — ایران آزاد. مبارزه با اعدام بخشی از همان نبرد است: رژیمی که زنان را برای نشان‌دادن مویشان می‌کشد، همان رژیمی است که معترضان را اعدام و زندانیان را شکنجه می‌کند. بسیاری از زندانیان اعتصاب غذاکننده زن‌اند. آرمان یکی است و دشمن یکی.

وقتی دیگر اعدامی نباشد و زندانی سیاسی‌ای نماند — وقتی درهای زندان‌ها باز شود و هیچ‌کس از درزدن نیمه‌شب نترسد. تا آن روز، هر سه‌شنبه. تمام پیام این پیکار همین است: نه به کشتار، نه به اعدام — با هم، بلند، هر هفته، تا پیروزی.